Rijsbergs Toneel

‘Pension de Richel’ is een opvanghuis voor dak- en thuislozen. Leiding en verzorging zijn in handen van Toos en Pien. De vier bewoners hebben allemaal hun eigenaardigheden. Eduard is een lager wal geraakte toneelspeler en heeft nogal wat problemen met alcohol (gehad?). Wanda is een hoertje op haar retour die nog wat probeert bij te verdienen maar daar niet al te best in slaagt. Jotie is een junk, die probeert de daklozenkrant aan de man te brengen, maar eigenlijk zou hij dichter of schrijver willen zijn. tenslotte hebben we Rika; zij is de klassieke zwerfster, compleet met winkelwagentje. Het voortbestaan van het pension wordt bedreigd door mevrouw Meerman. Die heeft het bestemmingsplan van de gemeente gevonden en hierin staat duidelijk dat het pand alleen gebruikt mag worden als woonhuis of kantoor… Ondertussen heeft ook Bennie Wassman, een onverbeterlijke alcoholist en vroegere bewoner van ‘De Richel’ opnieuw in het huis een onderkomen gezocht…

– Bron: ToneelCentrale

Op het landgoed Greenacres, ergens in Engeland, was de oude heer Barraclough heer en meester. Een vriendelijke oude man die goed was voor zijn personeel en van spelletjes hield. In het bijzonder van verstoppertje. Zo was ‘ie er en zo was ‘ie kwijt. Nu hij is overleden, azen zijn stiefdochters op zijn vermogen, maar ze kunnen niet om het voltallig personeel heen.

Het verhaal begint als de oude heer is overleden en zijn stiefdochter zich gereed wil maken voor de begrafenis. Ze bevindt zich in de salon van het landgoed en wacht op de begrafenisondernemer. Twee heren melden zich, maar wie zijn ze eigenlijk??? Dit is slechts de eerste vraag die u zich zult stellen.

Antonia, verkoopster in een CD-zaak en nog erg jong, ziet het leven somber in omdat haar vriend Juliën op het laatste moment hun afspraak heeft afgezegd. Maar Igor, haar nieuwe buurjongen, is er om haar wat op te vrolijken. Als hij voor het eerst bij Antonia komt, vertelt zij hem dat haar liefde voor Juliën hopeloos is: hij is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze houdt vooral van hem omdat hij zo eerlijk is; hij heeft immers meteen verteld dat hij getrouwd is.

Juliën is tandarts, rokkenjager bij uitstek en helemaal niet getrouwd. Die smoes gebruikt hij alleen maar om zijn vriendinnetjes op afstand te houden. Als Juliën hoort dat Antonia zo depri is, is hij zo geschrokken dat hij haar ten huwelijk vraagt. Om Antonia te laten geloven dat hij getrouwd is maar met zijn vrouw in scheiding ligt, laat hij z’n assistente de rol van zijn vrouw spelen. Maar deze speelt de rol té goed…

Jenny heeft tientallen jaren de rol van perfecte echtgenote van een rijke zakenman moeten spelen, hoewel ze daar een levensgrote hekel aan had. Maar als haar man plotseling overlijdt, gooit ze het over een heel andere boeg. Ze gaat dingen doen die je bepaald niet van een vrouw van zeventig jaar verwacht. Ze neemt schilderles, waarbij ze een opvallende voorkeur voor naakte politiemannen toont en ze wordt een regelmatige gast op swingende house party’s. In haar tot schildersatelier omgetoverde woonkamer worden de respectabele zakenvrienden van haar man vervangen door “broeders en zusters” in de kunst. Jenny’s omgeving reageert deels geschokt, deels geamuseerd. Vooral Jenny’s oudste dochter heeft nogal wat moeite met de situatie. Maar Jenny zet door, zelfs als ze tegen diverse op het oog onoplosbare problemen aanloopt. Uiteindelijk komt alles op z’n pootjes terecht.

“Jenny” is een heerlijk blijspel, waarin de problemen van het ouder worden met veel humor, maar soms ook met een serieuze ondertoon worden belicht.

Uit medelijden met “Moedertje Armoe” schenkt God haar een geldboom. Niet zij, maar anderen profiteren ervan. Het vrouwtje blijft even arm als ze altijd al was.

Donna Laura en don Gonzala, beiden ongeveer zeventig jaar, ontmoeten elkaar bij toeval in het park.  Zij zit op haar gewone bankje broodkruimels voor de vogels te strooien, nadat ze haar kamenier heeft vrij gegeven om een ogenblikje met een parkwacht te flirten.  Hij komt gesteund door een huisknecht en vindt zijn “eigen” bankje bezet. Hij is daarover erg uit zijn humeur en gaat tenslotte mopperend naast haar zitten. Het begin van hun conversatie is een twistgesprek, omdat hij de vogeltjes verschrikt heeft en het onbehoorlijke daarvan niet wil erkennen. Maar zij ontwapent hem gemakkelijk en al spoedig zitten ze elkaar te vertellen van wat ze in hun jonge jaren beleefden. Ieder voor zich komen zij tot de ontdekking, dat de ander eens “de onsterfelijke geliefde” is geweest, van wie het bestaan scheen af te hangen. Zij houden hun ontdekking echter voor zich, omdat zij in elkaars tegenwoordige verschijning de romantische figuren van vroeger niet terugvinden.  Als ze het park verlaten, donna Laura leunend op haar kamenier, don Gonzala ondersteund door zijn huisknecht, stellen ze ieder voor zich zelf vast, dat de ander toch wel heel erg afgetakeld is.

– Bron: Toneelcentrale.nl

Drie vluchtelingen naderen de grens van een welvarend land. Bij de grens ontstaat tussen de vluchtelingen een gesprek over hun ervaringen en verwachtingen. Zij vertellen elkaar wat ze weten, of denken te weten, over het land waar zij toegelaten willen worden. Het land blijkt niet tolerant te zijn. Zij worden een voor een binnengeroepen voor verhoor. Tweemaal klinkt er een schot. De derde vluchteling, een onderwijzeres, vlucht. De vraag die de overheid stelt aan de vluchtelingen is: ben je bereid te sterven voor dit land?

‘God’ gaat over twee oude Grieken die er niet in slagen een passend einde te bedenken voor een theaterstuk dat bijna in première gaat. Het publiek kijkt naar een toneelstuk waarin een toneelstuk in elkaar wordt geflanst en wordt daar op de een of andere manier bij betrokken.

De schrijver van het Griekse stuk worstelt met een writers block en gaat te rade bij acteurs en publiek, waardoor fictie en realiteit op een absurde manier in elkaar overvloeien.

De vraag is of er een god bestaat, of de mensen in het publiek echte mensen zijn, dan wel of zij ook maar een rol spelen. Wie is echt zichzelf en wie is fake? Wat is het effect als bepaalde handelingen in een andere tijdsgeest worden geplaatst?

Een echt antwoord op deze vragen krijgen we niet, hoogstens een aanzet tot een antwoord, wat meestal uitmondt in komische situaties. De humor is zowel visueel als verbaal te genieten.

Wie een klassiek stuk verwacht met een begin, een midden en een einde zal bedrogen uitkomen. Wie open staat voor leuke woordspelingen en absurde wendingen in een verhaal dat weinig steek houdt, zal genieten van de ongedwongen hilariteit van ‘God’.